02 Ένα χέρι μαύρο

Ένα κακόγουστο Αυγουστιάτικο αστείο

Ένα χέρι μαύρο μες στη νύχτα ψάχνει
ένα φως μονάχα λάμπει στα κλαδιά
βγήκαν μάγισσες να κλέψουνε παιδιά
και τα μάτια σφράγισε μία αράχνη.

Η σβηστή μου λάμπα δεν θα ανάψει πάλι
έχουνε παγώσει τα θερμά κρεβάτια
κι ούτε που θα ανοίξουνε ποτέ πια τα
πού ‘κλεισαν κοιτώντας κατά το ακρογιάλι.

Άλλοι έχουνε μείνει κι άλλοι έχουνε φύγει
έχουνε τραβήξει για τους ουρανούς
γιατί η γη είναι λίγη
για τους πεθαμένους και τους ζωντανούς.

Πουθενά τριγύρω δεν ακούς ανάσα
αυτοί που κοιμούνται δεν χαμογελάνε
νοιώθω τον αέρα σα να με σφαλάνε
σε μια νεκροκάσα.

  • Ποίηση: Μήτσος Παπανικολάου
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΥΖΟΣ (φωνή, synthi, ακουστ. κιθάρα)

Χωρίς σχόλια
Share : facebooktwittergoogle plus
pinterest



No Response

Leave us a comment


No comment posted yet.

Leave a Reply